CAPTAIN FANTASTIC (2016) - Vigo, na pravo si mesto stigo
Helly Cherry
Iako Vigo Mortensen ne snima često niti ujednačeno, njegov film „Captain Fantastic“ je odličan primer pažljivo izabranog projekta koji će odgovarati njegovim glumačkim senzibilitetima i zreloj fazi njegovog rada. Iako film, naizgled, nastupa sa ambicioznim temama društveno-političke prirode, na posletku u pitanju je ostvarenje o roditeljstvu, odlukama koje se donose za korist ili, pak, nauštrb dece, žrtvovanju i porodičnoj dinamici. Film je najlakše opisati kao neku vrstu ukrštanja između „Male Mis Sanšajn“ i filma „Into the wild“.
Iako film jednim delom može da se posmatra i kao pomodna kritika globalizma, civilizacije, poremećenih zapadnih vrednosti i drugim delom kao afirmativni pogled na holistički, alternativni, gotovo „rusoovski“ pogled na život, prirodu i mesto čoveka u svetu, ovo je ipak film o porodici koji istražuje sve one nedoumice roditeljstva sa kojima se suočava bilo koji roditelj u bilo kom socijalnom okruženju – koji primer dati svojoj deci i na koji životni put ih opredeliti. U isto vreme film se pita da li je alternativni način života u današnje vreme uopšte moguć i jednim delom i daje odgovor na to pitanje putem različitih kompromisa na koje primorava svoje junake. Ostaje pomalo misteriozno zašto Vigo svoju decu drži pomalo kao u vojničkom kampu učeći ih kvantnoj fizici, ekonomiji, istoriji, stranim jezicima, ako je već njihovo opredeljenje da ne budu deo civilizacije iz koje su se izopštili. Da li je to taktika „upoznaj neprijatelja da bi znao njegove slabe tačke?“. Međutim, teško je reći da reditelj punim srecem staje na stranu ovakvog načina odrastanja, u prvom planu su očeve nedoumice u vezi sa tim da li je takav način života najprimereniji za njegovu decu, a u drugom planu je izvestan emotivni, katkad turbulentni, odnos između njega i dece mu. Film istovremeno funkcioniše i kao pomalo iščašena komedija i kao emotivna drama bez primesa patetike, ali sa patentiranim „indi“ šmekom koji je bio karakterističan i za gorepomenutu „Mis Sanšajn“.
Pratimo ekstremno liberalnog patrijarha porodice koji, na prvi pogled, odgaja svoje šestoro dece negde usred šume daleko od civilizacije u isto vreme ih učeći različitim antikapitalističkim vrednostima. Kažemo na prvi pogled jer u slici ove neohipi familije nedostaje majka, a ukoro će njena tragična sudbina odrediti i dalji put ove čudne porodice i poslati ih na „roadtrip“ koji treba da razreši njihove dalje sudbine.
Iako film jednim delom može da se posmatra i kao pomodna kritika globalizma, civilizacije, poremećenih zapadnih vrednosti i drugim delom kao afirmativni pogled na holistički, alternativni, gotovo „rusoovski“ pogled na život, prirodu i mesto čoveka u svetu, ovo je ipak film o porodici koji istražuje sve one nedoumice roditeljstva sa kojima se suočava bilo koji roditelj u bilo kom socijalnom okruženju – koji primer dati svojoj deci i na koji životni put ih opredeliti. U isto vreme film se pita da li je alternativni način života u današnje vreme uopšte moguć i jednim delom i daje odgovor na to pitanje putem različitih kompromisa na koje primorava svoje junake. Ostaje pomalo misteriozno zašto Vigo svoju decu drži pomalo kao u vojničkom kampu učeći ih kvantnoj fizici, ekonomiji, istoriji, stranim jezicima, ako je već njihovo opredeljenje da ne budu deo civilizacije iz koje su se izopštili. Da li je to taktika „upoznaj neprijatelja da bi znao njegove slabe tačke?“. Međutim, teško je reći da reditelj punim srecem staje na stranu ovakvog načina odrastanja, u prvom planu su očeve nedoumice u vezi sa tim da li je takav način života najprimereniji za njegovu decu, a u drugom planu je izvestan emotivni, katkad turbulentni, odnos između njega i dece mu. Film istovremeno funkcioniše i kao pomalo iščašena komedija i kao emotivna drama bez primesa patetike, ali sa patentiranim „indi“ šmekom koji je bio karakterističan i za gorepomenutu „Mis Sanšajn“.
Slobodan Novokmet