BIG EYES (2014) – U zaradi su velike oči
Helly Cherry
Tim Barton je odavno obezbedio sebi reputaciju filmskog „čudaka“, čoveka kome nisu strane nekonvencionalne, blago bizarne i iščašene teme koje pokriva obično raskošnim, neo-gotskim, ekstravagantnim vizuelnim stilom. Tu i tamo iz Bartona, kada ne snima pod palicom velikih studija, progovori i njegov dečački entuzijazam da obradi temu koja je intimo bliska njegovom pomalo naivnom, a opet bolesnjikavom pogledu na svet. Otud je upravo jedan od najboljih Bartonovih filmova „Ed Vud“, istinita priča o jednom od najgorih svetskih reditelja i Bartonovom ličnom miljeniku, snimljen stilom kojim bi i sam Ed Vud režirao neki svoj film.
„Big eyes“ je na sličan način „biopik“ o omiljenoj Bartonovoj slikarki čijih je dela pasionirani kolekcionar – Margaret Kin. Kuriozitet stvaralašva Margaret Kin upravo je u tome što se jedan deo svoje karijere sukobljavala sa mužem i partnerom Volterom oko autorstva svojih slika ne bi li ceo slučaj dospeo i na sud, a Bartonov film upravo se dominanto bavi tim događajem u životu ove slikarke.
„Big eyes“ je film koji, zasada, najmanje liči na Bartonov film od svih njegovih filma, nema tu onog njegovog nesumnjivo jasnog vizuelnog pečata, a određenu stilizaciju u izgledu filma osećamo samo u njegovim jarkim i napadnim bojama, koje deluju pomalo nadrealno, ali se savršeno uklapaju u priču o slikarstvu i slikarima. Fali i Džoni Dep, osim ako nije glumio štafelaj maskiran. Inače, filmovi o slikarima, bilo onim savremenim ili starijim, vrlo su čest izvor filmske inspiracije, od Baskijata, preko Vorhola i Poloka do Pikasa, Modiljanija, Van Goga i Klimta. Međutim, ovo je prvi slikarski biopik koji tretira život jedne slikarke i to one koja je za autorstvo svojih dela morala žestoko da se bori.
Barton prikazuje Margaret u trenutku kada napušta prvog muža i odlazi sa kćerkom u potragu za boljim životom. S obzirom na to da je život tada bio manje naklonjen samostalnim ženama, Margaret mora da radi u fabrici nameštaja gde oslikava krevete i dodatno zarađuje slikajući portrete ljudi na gradskim šetalištima. Tu upoznaje i svog budućeg muža Voltera Kina, šarmantnog laskavca prekaljenih manira koji se diči svojim pariskim umetničkim iskustvom i slikama uličica i zgrada. Volter i Margaret ubrzo ulaze u bračnu zajednicu u kojoj se Margaret pozicionira kao umetnik-slikar koji najviše slika decu sa neobično krupnim i tužnim očima, a Volter više kao menadžer i komercijalista. Nekako slučajno, igrom okolnosti, Margaretine slike postaju „vruća“ roba u umetničkim krugovima, a isto tako, nekako slučajno, i Volter preuzima kredit za njihov nastanak, isprva jer mu je tako lakše da ih proda, a kasnije i zbog čiste sujete i egocentrizma. Tu počinje i neizbežni sukob supružnika oko autorstva, koji ekskalira sve većom popularnošću slika.
„Big eyes“ je višeslojan film koji funkcioniše na nekoliko nivoa. Površno gledajući to je priča o Margaret Kin i njenoj borbi za svoje autorsko delo, a ispod te površine leži i suptilan komentar o mas-komercijalizaciji umetnosti i pravljenju kiča od nečije posvećenosti i talenta. Naime, slike dece sa velikim očima postale su među prvim „umetničkim“ delima koja su se masovno reprodukovala za postere, razglednice i slične kič drangulije, čime se obesmišljavao njihov izvorni senzibilitet i ljubav uložena u stvaralaštvo. Volter Kin je ovde simbol svakog lažnog umetničkog gurua čiji je jedini cilj profit nauštrb istine i integriteta, on je bezdušni, ali šarmantni eksploatator tuđeg talenta i znoja, što danas možemo prepoznati u bilo kojem menadžeru iz industrije popularnih medijskih proizvoda.
Problem ovog filma pomalo je u nedoslednosti tonu kojim se priča pripoveda. S jedne strane, Ejmi Adams u ulozi Margaret glumi vrlo ozbiljno i posvećeno, kao da glumi u drami, međutim Krištof Volc u ulozi Voltera nasuprot njoj glumi u komediji, sav živopisan, bučan, „over the top“, i s tim u vezi užasno zabavan. Njihova dva performansa suštinski se sudaraju i čine film pomalo nekonzistentim u tonu i atmosferi, međutim kako je Krištof mnogo ubedljiviji glumac cela priča naginje više ka teatralnom, neozbiljnom i lakomislenom. Ejmi prikazuje Margaret kao zbunjenu i uplašenu ženu slabog karaktera i sklonu manipulativnim muškarcima, njena prostodušnost donekle se ogleda i u tragovima njenog interesovanja za numerologiju ili Jehovine svedoke, ali taj segment u filmu nije dovoljno istražen. S druge stare, Volc žvaće scenografiju na najzabavniji mogući način karikirajući svoj lik do krajnjih granica urnebesnosti.
„Big eyes“ je i pored toga jedan zabavn, gledljiv i svakako poučan film o jednoj nesvakidašnjoj temi koja se odvija u lažnom svetu visoke umetnosti. Taj svet je šaren, živopisan iako su ljudi u njemu pritvorno licemereni, puni lažnog ega i arogancije. Iskonski umetnik u tom svetu može samo da pati ili da pretvori svoj talenat u ambleme koji će visiti po privescima, šoljama i majicama.
Ocena 3+ (5)
„Big eyes“ je film koji, zasada, najmanje liči na Bartonov film od svih njegovih filma, nema tu onog njegovog nesumnjivo jasnog vizuelnog pečata, a određenu stilizaciju u izgledu filma osećamo samo u njegovim jarkim i napadnim bojama, koje deluju pomalo nadrealno, ali se savršeno uklapaju u priču o slikarstvu i slikarima. Fali i Džoni Dep, osim ako nije glumio štafelaj maskiran. Inače, filmovi o slikarima, bilo onim savremenim ili starijim, vrlo su čest izvor filmske inspiracije, od Baskijata, preko Vorhola i Poloka do Pikasa, Modiljanija, Van Goga i Klimta. Međutim, ovo je prvi slikarski biopik koji tretira život jedne slikarke i to one koja je za autorstvo svojih dela morala žestoko da se bori.
Barton prikazuje Margaret u trenutku kada napušta prvog muža i odlazi sa kćerkom u potragu za boljim životom. S obzirom na to da je život tada bio manje naklonjen samostalnim ženama, Margaret mora da radi u fabrici nameštaja gde oslikava krevete i dodatno zarađuje slikajući portrete ljudi na gradskim šetalištima. Tu upoznaje i svog budućeg muža Voltera Kina, šarmantnog laskavca prekaljenih manira koji se diči svojim pariskim umetničkim iskustvom i slikama uličica i zgrada. Volter i Margaret ubrzo ulaze u bračnu zajednicu u kojoj se Margaret pozicionira kao umetnik-slikar koji najviše slika decu sa neobično krupnim i tužnim očima, a Volter više kao menadžer i komercijalista. Nekako slučajno, igrom okolnosti, Margaretine slike postaju „vruća“ roba u umetničkim krugovima, a isto tako, nekako slučajno, i Volter preuzima kredit za njihov nastanak, isprva jer mu je tako lakše da ih proda, a kasnije i zbog čiste sujete i egocentrizma. Tu počinje i neizbežni sukob supružnika oko autorstva, koji ekskalira sve većom popularnošću slika.
„Big eyes“ je višeslojan film koji funkcioniše na nekoliko nivoa. Površno gledajući to je priča o Margaret Kin i njenoj borbi za svoje autorsko delo, a ispod te površine leži i suptilan komentar o mas-komercijalizaciji umetnosti i pravljenju kiča od nečije posvećenosti i talenta. Naime, slike dece sa velikim očima postale su među prvim „umetničkim“ delima koja su se masovno reprodukovala za postere, razglednice i slične kič drangulije, čime se obesmišljavao njihov izvorni senzibilitet i ljubav uložena u stvaralaštvo. Volter Kin je ovde simbol svakog lažnog umetničkog gurua čiji je jedini cilj profit nauštrb istine i integriteta, on je bezdušni, ali šarmantni eksploatator tuđeg talenta i znoja, što danas možemo prepoznati u bilo kojem menadžeru iz industrije popularnih medijskih proizvoda.
Problem ovog filma pomalo je u nedoslednosti tonu kojim se priča pripoveda. S jedne strane, Ejmi Adams u ulozi Margaret glumi vrlo ozbiljno i posvećeno, kao da glumi u drami, međutim Krištof Volc u ulozi Voltera nasuprot njoj glumi u komediji, sav živopisan, bučan, „over the top“, i s tim u vezi užasno zabavan. Njihova dva performansa suštinski se sudaraju i čine film pomalo nekonzistentim u tonu i atmosferi, međutim kako je Krištof mnogo ubedljiviji glumac cela priča naginje više ka teatralnom, neozbiljnom i lakomislenom. Ejmi prikazuje Margaret kao zbunjenu i uplašenu ženu slabog karaktera i sklonu manipulativnim muškarcima, njena prostodušnost donekle se ogleda i u tragovima njenog interesovanja za numerologiju ili Jehovine svedoke, ali taj segment u filmu nije dovoljno istražen. S druge stare, Volc žvaće scenografiju na najzabavniji mogući način karikirajući svoj lik do krajnjih granica urnebesnosti.
„Big eyes“ je i pored toga jedan zabavn, gledljiv i svakako poučan film o jednoj nesvakidašnjoj temi koja se odvija u lažnom svetu visoke umetnosti. Taj svet je šaren, živopisan iako su ljudi u njemu pritvorno licemereni, puni lažnog ega i arogancije. Iskonski umetnik u tom svetu može samo da pati ili da pretvori svoj talenat u ambleme koji će visiti po privescima, šoljama i majicama.
Ocena 3+ (5)
Slobodan Novokmet